Ik stond van de één op andere dag op straat en had geen inkomsten meer
Mevrouw Anita V. uit Dalfsen werkte als floormanager bij een grote horecaonderneming. Zij had een aantal contracten voor bepaalde tijd gehad, maar inmiddels was er sprake van een contract voor onbepaalde tijd. Haar werkgever dacht hier echter heel anders over.
“ Ik werkte als floormanager bij een grote horecaonderneming in de regio Zwolle. Ik had een aantal contracten voor bepaalde tijd gehad, maar inmiddels was er volgens mij sprake van een contract voor onbepaalde tijd. Mijn werkgever dacht hier echter anders over en toen er een verschil van inzicht ontstond over de wijze waarop ik mijn werkzaamheden moest uitoefenen, gaf hij aan dat een oud contract voor bepaalde tijd voorrang had boven het contract voor onbepaalde tijd en nu dat contract voor bepaalde tijd tot een einde kwam, ik geen recht meer had op salaris. Ik stond van de één op andere dag op straat en had geen inkomsten meer.
Mijn advocaat heeft mijn werkgever aangeschreven en gesommeerd om mijn salaris door te betalen en om mij weer aan het werk te stellen in mijn oude functie. De advocaat van mijn werkgever reageerde dat er enkel sprake was van een contract voor bepaalde tijd en dat het contract voor onbepaalde tijd niet geldig was. In goed onderling overleg kwamen we er niet uit. Toen zijn we een procedure gestart om de betaling van mijn achterstallige salaris en wedertewerkstelling te vorderen.
Het was een pittige procedure waarbij we alles uit de kast moesten halen om mijn verhaal te onderbouwen en de rechter te overtuigen van mijn gelijk. Er werd van alles overlegd: getuigenverklaringen, contracten, e-mails etc. etc. De rechter gaf uiteindelijk aan dat hij het verhaal van de werkgever ongeloofwaardig vond. Hij vond dat er een rechtsgeldig onbepaalde tijdscontract tot stand gekomen was en dat er daarom nog steeds sprake was van een dienstverband. Mijn werkgever moest mijn salaris moest blijven doorbetalen tot het moment dat er een einde van mijn arbeidsovereenkomst zou komen.
Vervolgens vroeg de rechter aan beide partijen om op de gang te kijken of we alsnog tot een overeenstemming konden komen. Daarop volgden er onderhandelingen waarop mijn werkgever aangaf absoluut niet te willen dat ik weer terug zou keren op de werkvloer. Het zou gezichtsverlies betekenen tegenover de andere werknemers. Ik wilde ook wel dat mijn arbeidsovereenkomst werd beëindigd, mits daarvoor een goede regeling getroffen werd. Het ging er hard aan toe, maar uiteindelijk werd er een overeenstemming bereikt onder voorwaarden waar ik akkoord mee kon gaan. Mijn achterstallige salaris werd betaald, gemaakte kosten werden vergoed en ik kreeg een ontslagvergoeding mee.
Ik ben erg blij dat de zaak op deze manier is geëindigd, omdat ik het op een gegeven moment niet meer zag zitten om, na maanden van afwezigheid, terug te moeten keren op de werkvloer. Ik had bovendien al uitzicht op een nieuwe baan waar ik eerlijk gezegd ook liever aan het werk ging.”
